Twee kleine zieltjes, met grote oogjes vol hoop.
Onze naam hebben we al… maar ons hartje mist nog iets. Een thuis.
Elke dag zien we onze broertjes en zusjes vertrekken, hun kleine rugzakjes gevuld met liefde, klaar voor een nieuw leven.
We kijken hen na… blij voor hen, maar ook een beetje stil vanbinnen.
Want wanneer is het onze beurt?
Wij blijven achter, dicht tegen elkaar aan.
Dromend van warme handen die ons optillen.
Van een zachte plek waar we veilig mogen slapen.
Van iemand die zegt: “jullie horen bij mij.”
Opgroeien in een huis waar we nooit meer weg moeten… We hebben zoveel liefde te geven.
We wachten alleen nog op iemand die ze wil ontvangen.
Dus hier zitten we… met onze pootjes gekruist en onze hartjes open.
Hopend op dat ene wonder. Die ene familie. Ons thuis.
